Blog

13 februari 2019

Mijn
reis naar
Mijn Story­telleR

Een goed verhaal moet betrouwbaar en herkenbaar zijn en er moet ontwikkeling in zitten. Zonder conflict en spanning is een verhaal eigenlijk gewoon een saaie reeks gebeurtenissen. Terugkijkend op mijn reis naar Mijn Storyteller kan ik alle punten driedubbel afvinken. Het verhaal over het ontstaan van Mijn Storyteller is betrouwbaar, want ik lieg alleen wanneer ik antwoord moet geven op de vraag of ik dat laatste stukje chocolade heb opgegeten. Dat gebeurt nooit, dus ik lieg nooit. Het verhaal is herkenbaar, want dagelijks verschijnen er artikelen met titels als: ‘Generatie Y uitgeput door keuzestress’ en ‘Generatie Y stelt hoge eisen aan zichzelf’ of ‘Generatie Y wil doen wat goed voelt’. Het hoofdpersonage van het verhaal moet genoeg (geloof mij) conflicten en spanningen oplossen om tot het gewenste resultaat te komen. Zullen we beginnen?

De eerste twee woorden die ik fatsoenlijk uit kon spreken en die ik regelmatig herhaalde waren: ‘Nanda zelf’. Een mantra dat ik van kleins af aan al stevig omarmde en nooit meer los heb gelaten. Ik vertrok op 19-jarige leeftijd alleen naar Zuid-Afrika om stage te lopen bij een documentaire productiemaatschappij. Los van het ouderlijk nest en los van het leven zoals ik het 19 jaar lang gekend had, ontdekte ik dat ik ‘Nanda zelf’ veel breder kon inzetten dan zelf je boterham willen smeren of zelf je bed in elkaar willen zetten. Vanaf dat moment begon mijn zoektocht naar mezelf en hoe ik mijn leven in kon richten zoals ik het wilde.

Mijn twee studies zijn een logisch gevolg van interesses die ik van jongs af aan in mij draag en sluiten via een rode draad perfect op elkaar aan. Maar toen het tijd werd om de arbeidsmarkt te veroveren was ik deze draad volledig kwijt. Mijn tweede studie, De Nederlandse Filmacademie, had mij behoorlijk geknakt. Ik kwam er met prachtige avontuurlijke dromen op en ging er na vier jaar gebroken vanaf. Ik kon mijzelf niet zijn in die harde filmwereld, maar wat ‘mijzelf zijn’ dan inhield wist ik eigenlijk ook niet meer. Wat ik wel wist was dat het masker dat ik al die jaren op had gezet niet meer paste.

Ik werd gefrustreerd van uitspraken als ‘werk hoeft niet 100% leuk te zijn’ of ‘het geeft ten minste financiële zekerheid’ of ‘je hebt in ieder geval stabiliteit’. F#$CK al die zogenaamde wijsheden. Ik was op zoek naar het volgen van mijn hart. Ik was op zoek naar mezelf. Ik was op zoek naar wat ik wilde en waarom. Toch maakte ik keer op keer in mijn werk onbewust keuzes met mijn hoofd. Keuzes vanuit de gedachten hoe anderen er over zouden denken of hoe het nu eenmaal hoort. Onze maatschappij heeft een perfect stappenplan: volg en gij zult geld, geluk en zekerheid vinden. Maar ik raakte door dat voorgekauwde stappenplan steeds verder van mezelf verwijderd. Het raakte mijn kern niet. Wat ik wel raakte was overspannen en verdrietig.

'In 2017 nam ik een leap of faith. Ik ging doen wat goed voelde. Punt.' 

Op veel manieren heb ik gestreden om mijn hart te horen spreken, om de kern te vinden. Ik streed tot de rek op was, krabbelde weer overeind en begon opnieuw, want misschien dat ik deze keer de kern wél zou vinden. Voor buitenstaanders was het een onbegrijpelijk proces van zelfpijniging. Voor mij was het een proces waarvan ik wist dat ik nooit op zou geven, want het einddoel zou al het vallen en opstaan waard zijn. In 2017 nam ik een leap of faith. Ik ging doen wat goed voelde. Punt. Twee Skype gesprekken en de nodige vaccinaties later zat ik in het vliegtuig op weg naar het zuiden van India. Dagelijks surfen, op een yogamat staan en werken voor een organisatie die onderneemt vanuit een innerlijke passie. Wat ik toen nog niet wist was dat ik daar, door vanuit mijn hart te leven, mijn rode draad weer zou vinden.

Ik laat mijn leven niet meer bepalen door wat de maatschappij of mijn omgeving mij vertelt. Ik doe niet meer mee met het stappenplan, want ik wil op de vraag ‘waarom?’ nooit het antwoord hoeven geven: "omdat het hoort, het betaalt de rekeningen." De liefde voor schrijven is er altijd geweest. De mantra ‘Nanda zelf’ is er altijd geweest. Mijn Storyteller is het resultaat. Nu mag ik mensen die net als ik vanuit hun hart leven begeleiden in het vertellen van hun verhaal. Je eigen weg vinden en kiezen, die levenslust, dát verbindt mij met jou. Het ging niet zonder slag of stoot, maar mijn leven is gelukkig tot nu toe geen saaie reeks van gebeurtenissen geweest.

Deel dit artikel: E-mail LinkedIn Facebook